Το κίνημα της καθημερινότητας

Το κίνημα της καθημερινότητας

Τελικά η οικονομία μου φαίνεται κάτι πολύ απλό. Καταναλώνεις όσα παράγεις ή αν μπορείς, κάτι λιγότερο ώστε να έχεις κι ένα «μαξιλάρι» για προστασία. Ολόκληρη η οικονομία με τα αλαμπουρνέζικα που ακούμε από την τηλεόραση, θα μπορούσε να είναι αυτή η απλή αρχή...
Όμως οι απλοί «νόμοι του οίκου» (γιατί αυτό σημαίνει στην κυριολεξία οικονομία), δεν αρέσουν στις φαταούλικες εξουσίες, στις βουλιμικές κοινωνίες μας και στους μεγαλοκαρχαρίες της γης...
Όλοι λένε, πού θα πάει αυτή η κατάσταση, μέχρι πότε θα πληρώνουμε, δεν μπορεί, θα κατέβει ο κόσμος στους δρόμους.
Όμως, φαίνεται ότι ο κόσμος δύσκολα αφήνει τον καναπέ του, γιατί κατά βάθος σκέφτεται, ότι «δεν γίνεται τίποτα»-και ίσως έχει δίκηο...
Μήπως θα πρέπει να σκεφτούμε άλλους τρόπους, πιο απλούς, τρόπους της καθημερινότητας;
Μου έρχεται στο μυαλό ένα θεατρικό έργο του Ντάριο Φώ, το «δεν πληρώνω δεν πληρώνω.»Όπου οι γυναίκες μιας μικρής κοινωνίας μπαίνουν στα σούπερ μάρκετ και βουτάνε τρόφιμα ή ό,τι άλλο, τα βάζουν κάτω από τα φουστάνια τους και βγαίνουν ως...έγκυες! Καλό, έ;
Το κίνημα της καθημερινότητας θα μπορούσε να είναι ένας φραγμός στις λαμογιές της φαταούλικης εξουσίας. Το «δεν πληρώνω δεν πληρώνω»θα μπορούσε να είναι μια μορφή αντίστασης ή ανυπακοής...
Μπορεί ο καθένας από σας, από μας, να σκαρφιστεί συμπεριφορές και καθημερινές πράξεις που θα τρελλάνουν το σύστημα; Εμπρός λοιπόν, σκαρφιστεί μαζί μας τις πιο τρελλές ιδέες, για ένα κίνημα της καθημερινότητας...